Zo, dat was weer een dagje thuis studeren. Hopelijk zorg je goed voor jezelf, want ook als je werkplek steeds hetzelfde is moet je wel genoeg blijven ontspannen! En hoe kan dat nou beter dan met een vers Alalosartikel? Zet je virtuele docent op mute, pak een kopje thee en ga zitten voor wat goed leesvoer, geschreven door je mede-Aliassers. Deze week schrijft Simone over het gevoel van nostalgie dat haar tijdens deze tijd van thuiszitten ineens bekroop.

De laatste paar weken ben ik gaan tijdreizen. Voor iedereen die nu denkt ‘tof! stuur je mij 132 aantal jaar terug, want ik wil nog wat vragen aan Vincent van Gogh’, sorry mijn teletijdmachine werkt helaas niet op die manier. Ik ging namelijk tijdreizen binnen mijn eigen leven. Ik vond heel veel foto’s op mijn laptop van toen ik een jaar of zestien was en werd meegenomen in een geweldige ‘trip down memory lane’. De eerste keer op vakantie zonder ouders, ontelbare filmavonden met mijn vriendengroep, mijn pop punk-playlist – alles kwam naar boven. Het zou een erg treurige gedachte zijn als ik hier zou verkondigen dat dit ‘de gelukkigste tijd van mijn leven was’, maar ik kan niet ontkennen dat ik op deze leeftijd me verschrikkelijk gelukkig heb gevoeld. In ieder geval in retrospectie. Op het moment zelf leefde ik van toets naar toets, maakte me zorgen of de jongen op wie ik verliefd was dat ook op mij was (voor de geïnteresseerden, nee) en was er waarschijnlijk een hoop gedoe binnen mijn vriendengroep.
Het grootste verschil tussen toen en nu is denk ik niet zozeer de aard van de zorgen, ik kan me nog steeds druk maken om ongeveer dezelfde dingen, maar vooral de soort gedachten die ik daarover heb. Terugkijkend op die periode is mijn spectrum aan emoties waarschijnlijk vergroot of in ieder geval mijn mogelijkheden om die uit te drukken zijn vermeerderd. Met een grotere woordenschat en kennis komt helaas niet alleen het geluk van het kunnen uitdrukken kijken, maar ook meer angsten, onzekerheden of onbegrip van dingen die je nu ineens onder woorden kunt brengen of begrijpen. Dat maakt dat ik me tegenwoordig op een hele andere manier verdrietig of neerslachtig voel dan jaren geleden.

Naast een hoop melancholische en treurige gedachten bracht mijn tijdreis me ook heel veel vrolijke herinneringen (we eindigen natuurlijk positief!). K3 CD’s werden weer beluisterd en ik kan na jaren nog steeds alles foutloos mee kan zingen, Buurman en Buurman (op Netflix! net als Barbapapa!!) weer gekeken en ik ben ook van plan om weer armbandjes te gaan maken zoals ik als tienjarige urenlang heb gedaan. De nostalgie en het ultiem blije gevoel van mijn kindertijd zou ik met iedereen willen delen die op dit moment in de sleur van de quarantaine is geraakt.
Daarom nodig ik jullie allemaal uit om ook terug te gaan naar vroeger. Bekijk je tekeningen van toen je acht jaar was, luister je lievelingsnummers uit de vierde, lees je dagboek uit de brugklas. En bekijk, beluister en lees deze dingen niet met een gevoel van ongemak, want waarschijnlijk waren dit de dingen die jou toen op je gemak lieten voelen. Het heeft geen zin om je daar ongemakkelijk over te voelen of je voor te schamen, want wie je vroeger was heeft je gevormd tot wie je nu bent. Zonder zestienjarige Simone, die uren Green Day luisterde, van twee biertjes dronken werd en een boek per week las, was ik niet geweest wie ik nu ben en daar ben ik haar heel dankbaar voor.

Simone Klok

0
    0
    Winkelmandje
    Winkelwagen is leegTerug naar webshop