Het weekend is bijna weer voorbij- maar voordat we weer een nieuwe week met nóg meer digitale meetings ingaan, mag je best nog even genieten van deze mooie zondagavond. Hoe kan dat nou beter met wat vers leesvoer, geschreven door je mede-Aliassers..? Zet je virtuele docent op pauze, maak een kopje thee en ga er eens goed voor zitten. Deze week schrijft Vivian over de hospiteeravond in haar huis. Dat kan, zo blijkt, ook (of: juist) als het online plaatsvindt niet zonder strubbelingen. 

Noem het een alatop, noem het een-ik-maak-door-corona-niets-anders-mee-dus-het-wordt-dit-verhaal of gewoon een compleet wetenschappelijke beschrijving van hospiteren in de corona tijd; ik ga jullie vertellen over hoe leuk hospiteren is via Zoom!

Allereerst: hospiteren is voor niemand leuk. Voor de hospitant niet, maar ook niet per se voor het huis. En ja, als hospitant is je situatie natuurlijk nog vervelender. Maar ik ga dus nu wel de kant van het huis vertellen. Want dat is ook naar. Goed, er gaat dus begin mei een huisgenoot weg. Zij heeft op magische wijze een appartement gekocht in Amsterdam. Ik weet ook niet hoe, dat probeer ik nog uit te zoeken. Maar wij moesten dus op zoek naar een nieuwe huisgenoot. En oh ja, sociale isolatie is ook nog een ding. We hebben waarschijnlijk nog nooit zoveel digitaal contact gehad met mensen als in de afgelopen weken, en ik heb daarbij een hele hoop nieuwe tools (haha kantoorjargon) ontdekt. Mijn favoriet: Zoom. Ze verkopen dan wel je gegevens aan Rusland, het werkt mega goed!

 Anyway, ik als huisjongste had de taak op mij genomen om de hospi te regelen. Slecht plan, ik zou het niet aanraden. Ik woon in een SSH gebouw dus ik kreeg wel al een mooie lijst met 15 kandidaten, dat scheelde weer. Dus, toen kwam het uitnodigen. En dan wachten op antwoord. Score; 13 reacties, 2 mensen die al een kamer hadden gevonden, 2 mensen die niet konden en 1 die toch niet op de Uithof wilde wonen, sorry! Onderhand voelt de Uithof bijna als het Almere van Utrecht. Ik had voor iedere hospitant netjes een aparte meeting aangemaakt, we zouden 5 minuten tussendoor hebben om te wisselen. Een half uur van tevoren zaten alle huisgenoten klaar voor hun schermen om alvast te test-Zoomen. Alles werkte, het kon niet meer fout gaan!

Tot we 5 minuten voor tijd de eerste kandidaat appte dat zij wél wat technische probleempjes had. Of ze misschien later op de avond kon? Natuurlijk meid, hebben wij geen pauze. Geen probleem. Ik stuur wel meteen een nieuwe link. De tweede kandidaat kon wel gelukkig wat eerder dus dat gat was weer gevuld. Oh ja, nu hebben we hierna niets. 20 minuten naar je scherm staren terwijl we al hadden vastgesteld dat niemand wat beleefd had. Nummer 2 en 3 gingen vlekkeloos, heerlijk! Nummer 4 was eigenlijk nummer 1, en oh ik kan eigenlijk toch niet sorry. Weer een gat van 20 minuten. Toen nog iemand. Toen kwam iemand niet opdagen. Je zit al in je eigen huis en hoeft alleen een kwartier voor je laptop te zitten. Wat ging daar mis? Dan nog maar een wijntje en 20 minuten semi gezellig doen. Daarna de laatste 2 en toen was het eindelijk klaar. De nabespreking ging verrassend soepel; niemand had internetproblemen en iedereen was gewoon aanwezig. Het was duidelijk dat het gedoe van deze avond niet aan ons had gelegen (natuurlijk niet). 

En toen hadden we eindelijk een nieuwe huisgenoot gekozen! We zijn er voorlopig weer vanaf én hebben ook nog eens een superleuke huisgenoot gescoord. 

Nu nog de verhuizing. Die kan gelukkig niet via Zoom.

 

Vivian de Lange