Het was lang wachten, maar na vier dagen ploeteren nadert het einde van de week weer! En wat is nu een betere manier om je weekend te beginnen dan met het wegschuiven van de wetenschappelijke literatuur, een kopje thee te zetten, en klaar te gaan zitten voor wat échte literatuur, geschreven door je lieve mede Aliassers? Deze week schrijft Simke een RedactieReactie over de voorstelling Weg met Eddy Belleguele in Theater Kikker. 

Weg met Eddy Bellegueule_Sanne Peper

Als trots commissielid van de ArtCie kijk ik terug op een geslaagde activiteit naar Theater Kikker. We bezochten met een groep van twintig man de voorstelling ‘Weg met Eddy Bellegueule’. Ik ging er, en ik spreek denk ik niet alleen voor mezelf, met weinig verwachtingen naar toe. Natuurlijk hadden we wel gelezen waar het over zou gaan: een coming-of-age story over een jongen die opgroeit op een plek waar het niet geaccepteerd wordt om ‘anders’ te zijn. Nooit had ik verwacht dat ik na die avond een paar dagen moest bijkomen van wat ik had gezien. Vier onwijs getalenteerde jongens vertelden een verhaal over het anders-zijn, zelfacceptatie, homoseksualiteit en de afgunst van de omgeving. Het stuk zat echt heel goed in elkaar en iedereen hing aan hun lippen. Om de vijf minuten kropen ze ieder weer in een andere rol, die ze vervolgens vol overgave en zonder enige schaamte overbrachten aan het publiek. Het was grappig en ontroerend op de juiste momenten. Ik was echt weggeblazen en aan de reacties van de mede-Aliassers te merken was ik niet de enige.

De manier waarop dit toneelstuk werd uitgevoerd zette me aan het denken. Over hoe naar het is dat je jezelf niet kunt zijn vanwege de meningen van anderen. Ik moest denken aan de omgeving waar ik zelf vandaan kom. Een tamelijk christelijk, conservatief dorp waar het motto geldt: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Je kent het wel. Het leven in een bubbel waar iedereen zegt elkaar te respecteren maar dat eigenlijk alleen doen als er volgens de boekjes wordt geleefd. Ik vond dat altijd prima en stond er niet echt bij stil. Pas vanaf het moment dat ik in Utrecht ging studeren gingen m’n ogen daarvoor open. De manier waarop mensen geaccepteerd worden in de stad (en voornamelijk binnen Alias) kan ik alleen maar toejuichen. Want hoe vet irritant is het als iemand jou vertelt wat wel en niet mag? De clichés zijn waar en dit toneelstuk benadrukte dit nog een keer: iedereen moet de kans krijgen zichzelf te kunnen zijn en zichzelf te ontwikkelen en het is oké als dat wat langer duurt dan verwacht. Het is sowieso allemaal oké. Dus fuck iedereen en leef een beetje. 

Simke van Voorthuijsen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *