Het is weer weekend! Zet een kop thee, pak een stroopwafel en ga klaarzitten voor wat fijn leesvoer, geschreven door je mede-Aliassers. Deze week schrijft Mick over hoe moeilijk het soms kan zijn om je thuis te voelen in de gebaande paden van de universiteit.

Motivatie (of: het gebrek eraan)
Dit blok heb ik twee keer in de week college van vijf tot zeven. Op donderdag is dat zelfs het enige college van de dag. Toch ga ik er niet heen met lood in de schoenen. Voorafgaand aan één van deze hongerige werktijden werd ons nog maar eens bewezen waarom ook alweer. De eerste slide van de presentatie van de docent stond al klaar, terwijl een paar jongens in maatpakken een eerdere presentatie aan het opruimen waren. Verwonderd knipperden ze met hun ogen. Het onderwerp was terrorisme, en hoewel er nog niet eens plaatjes te zien waren raakten de bedrijfskundigen onmiddellijk in vervoering van wat ze zagen. Logisch natuurlijk. Als je de lokalen en gangen van je universiteit vooral associeert met boekhouden, administratie, lean bedrijfsvoering en weet ik wat voor tranentrekkend saaie andere dingen zou ik ook meteen bommen willen knutselen.
Toch betrap ik mezelf erop dat er nog geen enkel vak is geweest wat mij tot voorbij week 4 heeft kunnen boeien. Je kiest je vakken zelf dus wat doe ik fout? Hier is iets anders aan de hand. Het ligt niet aan de inhoud. Ik lieg niet als ik stel dat ik alle papers tot nu toe ook voor mijn plezier had kunnen lezen. Op vakantie desnoods, in een hangmat met een cocktailemmer aan mijn zijde. Het gaat mij meer om de hoepels die ons voorgehouden worden naar aanleiding van al die interessante lectuur. Aan de ene kant ben ik natuurlijk blij dat ze hier op de UU graag duidelijk zijn in wat ze van je van verwachten, maar soms zuigt het alle intrinsieke motivatie uit je weg.
Nu is het halverwege wegvallen van motivatie wel vaker een symptoom van mijn schoolcarrière geweest. Dat dit zou aanhouden ná de middelbare school had ik echter niet verwacht. Misschien is het gewoon inherent aan zowel mijn persoonlijkheid als die van de gemiddelde student. In zulke gevallen helpt het een soort toekomstbeeld na te streven. Vergeet niet waar je het voor doet. Ik heb als bijbaan het rondchauffeuren van rijke mensen in hun eigen dure auto’s. En behalve de auto’s zelf zijn er weinig dingen in het leven van die carrièretijgers die ik na wil streven. Uitzonderingen daargelaten, met de kanttekening dat je die mensen uiteindelijk ook weer niet zo goed leert kennen als ze op de achterbank een powernap doen.

Ik weet in ieder geval wel wat ik voor de volgende kerst vraag: het boek Motivatie van Dan Ariely. Er zit zelfs een voorwoord van Ben Tiggelaar, de management-goeroe van Corporate Nederland. Heb ik misschien ook nog wat om over te praten met mijn passagiers.

Mick Arnoldus

0
    0
    Winkelmandje
    Winkelwagen is leegTerug naar webshop