Het was lang wachten, maar na vier dagen ploeteren nadert het einde van de week weer! En wat is nu een fijnere manier om je vrijdag te beginnen dan met het wegschuiven van je schoolboeken, een kopje thee te zetten, en klaar te gaan zitten voor wat goed leesvoer, geschreven door je lieve mede Aliassers? Deze week schrijft Phoenix over drugs en robotica.

Een poosje terug viel mij op dat er langs de singel, naast de stadsschouwburg, een klein betonnen hokje met een verlicht medisch kruis was opgedoemd. Vanwege de overduidelijke tekenen van verslavingsproblematiek in dit parkje, nam ik aan dat het om een EHBO-post ging, om in deze koude wintermaanden wat extra veiligheid te bieden aan de velen verslaafden die zich hier ’s avonds ophouden. Niets was minder waar. Toen ik enkele dagen later opnieuw langs deze plek liep, was het gebouwtje geopend, en kon ik met eigen ogen zien dat het geenszins ging om verslavingszorg, maar om een kunstproject dat was verschenen in het kader van SPRING, genaamd ‘Happiness’.

Wie het hokje (dat ongeveer het formaat heeft van een uit de kluiten gewassen toilet) betreedt, komt aan een loket met daarvoor een als apotheker verkleedde robot. Deze neemt om beurten verschillende soorten drugs c.q. medicijnen uit de schappen achter haar, en vertelt een kort verhaaltje over de werking ervan, en in welke situaties het de gebruiker ‘happiness’ kan verschaffen. Zo wist de elektronische loketbediende over crack te vertellen dat het de afstand tot andere gebruikers kan verkleinen, en bovendien kan zorgen voor een ‘highersexual potential’, en later over XTC tot welke extatische gevoelens dit kan leiden. Na ongeveer een half uurtje is de robot klaar met haar relaas, en begint de loop weer van voor af aan.

Weer buiten wist de curator geen antwoord op mijn vraag waarom het werk op deze locatie stond, en was tevens druk bellend aan het pogen de robot, waarvan een oog niet meer bewoog en dus in een staat vanconstant knipogen verkeerde, te repareren. Op nog geen steenworp afstand van het bunkertje, zelfs zichtbaar vanaf de ingang, merkte ik de échte ervaringsdeskundigen op. Het park was wederom gevuld met vermoedelijke drugsverslaafden. Bij hun was van een verhoogd seksueel potentieel geen sprake, van een bikkelhard en uitzichtloos bestaan des te meer.

Op het flyer’tje dat ik van de curator kreeg staat dat het werk een ‘verkenning van de wereld van kunstmatig geluk in de vorm van drugs, pijnstillers en antidepressiva’ is. Wat buiten beschouwing wordt gelaten is de harde realiteit van verslavingsperikelen, waar, zeker gezien de locatie van het werk, vraagtekens bij gezet kunnen worden.

Phoenix Koolen

0
    0
    Winkelmandje
    Winkelwagen is leegTerug naar webshop