Opium TV Recensie
Cultuur met gratis eten: Alias bij Opium TV
Een middagje op excursie met de CC en een horde Aliassers, tijdens een (live) televisieopname bijgespijkerd worden over het culturele aanbod, en dan ook nog eens getrakteerd worden op een gratis diner: wie zich inschreef voor de CC-trip naar de twee opnamen van het AVRO-programma Opium, waar geselecteerde hoogtepunten uit de culturele agenda worden besproken, werd uitgebreid in de watten gelegd. Jammer genoeg was die groep gelukkigen ietwat uitgedund door een aantal late afzeggingen. Dat mocht de cultureel verantwoorde pret echter niet drukken. Aangekomen in de Escape in Amsterdam was het in het begin even afwachten wat de bedoeling was, maar na een serveerster weggewuifd te hebben die onze aanwezigheid in de zachte loungestoelen probeerde te veraangenamen met hapjes en drankjes (we zouden toch gratis eten krijgen?) werden we door de programmaleiding ontboden bovenaan de trap, waar een veredelde VIP-ruimte dienst deed als studio. Dat deze opnameruimte niet zoveel publiek trok als we hadden gedacht had een ongelukkige reden: de bus Enschedese huisvrouwen die als complementair klapvee zou dienen, was verlaat door de drukte op de snelwegen. Inventieve redactieleden wisten echter nog wat Amsterdams volk van de straat te plukken, dat het wel spannend vond om misschien een glimp van zichzelf op te kunnen vangen op nationale televisie. Nadat we ons genesteld hadden op bankjes, krukken en stoelen, kreeg de opnameleider zijn five minutes of fame om presentator Cornald Maas aan te kondigen. De enthousiaste songfestivalkenner introduceerde allereerst zijn gasten (Nelleke Noordervliet, Anna Drijver en Paul de Leeuw), waarna de opname kon starten. Onder het toeziend oog van een groep Aliassers en een handjevol onwetende hangjongeren vertelde elk van de gasten iets over de onderwerpen van de dag. Voor deze uitzending (die een week later op televisie zou komen) waren toegankelijke thema's gekozen: de nieuwe cd van Adele, Gedichtendag en Black Swan. Hoewel er vanuit de panelleden - zelf allemaal fan van het onderwerp waar ze over kwamen praten - weinig kritiek kwam, wist de goed voorbereide Maas er toch een leuk gesprek van te maken, feilloos aanvoelend (en zijn opnameleider negerend) wanneer hij van onderwerp moest veranderen en op welke momenten hij zijn rol van groepshoofd diende op te pakken. In afwachting van de tweede uitzending, de live-opname, daalden we weer de trap af, in afwachting van wat de AVRO ons zou voorzetten als 'gratis eten', een lokkertje van de CC dat een mooie aanvulling was op het programma. Het bleek een soepbuffet met luxe broodjes en een soort onbestemde tapenadesaus, waar de CC en haar volgelingen gretig gebruik van maakten, onderwijl discussiërend over de oprechtheid van Anna Drijvers tentoongespreide interesse in poëzie. Na gemiddeld tweeënenhalf keer opscheppen verliet Alias het pand om in de buurt nog een toetje of kopje thee te zoeken, als opvulling van de wat lange wachttijd tot aflevering twee. Terwijl we ons weer de trap op hesen naar de studio bleken we alsnog geflankeerd te worden door de opgetogen passagiers van de Twentse bus, en kon de live-opname beginnen met een volle studio. Deze aflevering richtte zich op iets minder bekende onderwerpen: naast een bespreking van de film Sonny Boy, gezien door scenarioschrijfster Maria Goos, kwam kunstenaar Jasper Krabbé iets vertellen over de onbekende kunstenaar Wim Oepts en schoof Clairy Polak aan om een beschouwing te geven van Daan Schuurmans als toneelacteur. Zeker ook omdat we minder wisten over deze thema's was ook de tweede aflevering een interessante. Vooral de rol van Clairy Polak als snedige theaterrecensent was verrassend en zorgde voor extra schwung. En dus trok de groep Aliassers na twee afleveringen tevreden huiswaarts. Bijgespijkerd over het culturele aanbod en met een volle buik. En dan zouden we misschien zelfs nog wel op tv komen.
Door: Luuk Schokker